Η εκκωφαντική σιωπή της Αριστεράς στην κρίση της Βενεζουέλας

Η Βενεζουέλα οδηγείται σε μια όλο και πιο επικίνδυνη κατάσταση, όπου το ενδεχόμενο να ξεσπάσει ανοιχτός εμφύλιος πόλεμος στη χώρα είναι πλέον πολύ πιθανό, καθώς τα διεθνή ΜΜΕ ρίχνουν όλη την ευθύνη στην κυβέρνηση και η αριστερά διεθνώς παραμένει στο περιθώριο αυτής της σύγκρουσης, που μετρά μέχρι στιγμής, πάνω από 100 νεκρούς.

Μια νοσοκόμα ηλικίας 61 ετών σκοτώθηκε χθες ενώ περίμενε να ψηφίσει στο ανεπίσημο δημοψήφισμα που οργανώθηκε από την αντιπολίτευση στην πρωτεύουσα της Βενεζουέλας, το Καράκας.

venezuela_trucks_-_reuters_xax.jpg_1718483346
Άγνωστοι που επέβαιναν σε μοτοσικλέτες έβαλαν φωτιά σε μια ουρά από ψηφοφόρους, με αποτέλεσμα να σκοτώσουν τη γυναίκα και να τραυματίσουν τρεις άλλους.

Περισσότεροι από 7 εκατομμύρια άνθρωποι ψήφισαν την Κυριακή, στο ανεπίσημο δημοψήφισμα που οργάνωσε η αντιπολίτευση κατά της κυβέρνησης του αριστερού προέδρου Νικολάς Μαδούρο, σύμφωνα με τους ακαδημαϊκούς που επέβλεψαν την διαδικασία της διεξαγωγής του.

Οι επικριτές του Μαδούρο, προσδίδουν στο αποτέλεσμα χαρακτήρα ουσιαστικής λαϊκής δυσαρέσκειας κατά της κυβέρνησης.

Όμως από τα διεθνή ΜΜΕ κανείς δεν μαθαίνει ποιοι είναι οι υπεύθυνοι των ταραχών και ποιοι ευθύνονται για τα δεκάδες θύματα από τον περασμένο Απρίλιο.170708140052-venezuela-crisis-opposition-lopez-house-arrest-full-169

Επίσης, είναι άγνωστο στους περισσότερους αναγνώστες, ακροατές και τηλεθεατές των διεθνών μέσων ενημέρωσης ότι οι διαδηλωτές της αντιπολίτευσης πυροδότησαν μια βόμβα στην καρδιά του Καράκας στις 11 Ιουλίου τραυματίζοντας επτά στρατιώτες της Εθνικής Φρουράς ή ότι ένα κτίριο που ανήκε στο Ανώτατο Δικαστήριο κάηκε από διαδηλωτές της αντιπολίτευσης στις 12 Ιουνίου ή ότι οι διαδηλωτές της αντιπολίτευσης επιτέθηκαν σε ένα μαιευτήριο στις 17 Μαΐου.

Με άλλα λόγια, είναι πιθανό ότι ένα μεγάλο μέρος της διεθνούς αριστεράς έχει παραπλανηθεί για τη βία στη Βενεζουέλα. Θεωρώντας ότι η κυβέρνηση είναι η μόνη υπεύθυνη και ότι ο πρόεδρος Μαδούρο θέλει να γίνει ισόβιος (αν και έχει επιβεβαιώσει ότι οι προεδρικές εκλογές που έχουν προγραμματιστεί για τα τέλη του 2018 θα διεξαχθούν όπως είχε προγραμματιστεί) τηρεί εκκωφαντική σιωπή.

Αυτή η προσέγγιση επιτρέπει στους αριστερούς να βρίσκονται σε μια ψυχρή συναισθηματική απόσταση από την τύχη των φτωχών στη Βενεζουέλα και παραβλέπει τον ρόλο της κυβέρνησης των ΗΠΑ τη συνεργασία της με τους ολιγάρχες της χώρας.

Τα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού κατά της Βενεζουέλας βοηθούνται και συντηρούνται από τη σιωπή της αριστεράς ή από την φευγαλέα ανάλυση που ελαχιστοποιεί τις πράξεις του δράστη, εστιάζοντας αρνητικά την προσοχή στο θύμα, ακριβώς την στιγμή της επίθεσης.

Όλα τα παραπάνω δεν έρχονται σε αντίθεση με την ύπαρξη πολλών θέσεων για τις οποίες κάποιος θα μπορούσε να επικρίνει την κυβέρνηση Μαδούρο επειδή έκανε λάθη σχετικά με το πώς χειρίστηκε την τρέχουσα κατάσταση, τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά.

Ωστόσο, οι επικρίσεις δεν δικαιολογούν τη λήψη είτε ουδέτερης στάσης είτε στάσης υπέρ της αντιπολίτευσης σε αυτή τη σημαντική σύγκρουση. Όπως δήλωσε κάποτε ο ακτιβιστής της Νότιας Αφρικής κατά του απαρτχάιντ, ο Ντέσμοντ Τούτου: «Αν είστε ουδέτεροι σε καταστάσεις αδικίας, έχετε επιλέξει την πλευρά του καταπιεστή».

Πολύ περισσότερο μια διεθνιστική αριστερά, δεν πρέπει και δεν μπορεί να είναι ουδέτερη και μπερδεμένη.

img-20170714-wa0003.jpg_1718483346

Το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα που ξεκίνησε από τη Βενεζουέλα ήταν αρκετά ισχυρό ώστε να δημιουργηθεί ένα καινούργιο κέντρο βαρύτητας στη Λατινική Αμερική, το οποίο αποτίναξε για πρώτη φορά σχεδόν εδώ και εκατό χρόνια τον αμερικανικό ζυγό.

Αυτό το ιστορικό επίτευγμα εξακολουθεί να ελαχιστοποιείται από ένα μεγάλο μέρος της αριστεράς.

Ίσως ορισμένοι αριστεροί να πιστεύουν ότι η κυβέρνηση του Μαδούρο έχει χάσει κάθε δημοκρατική νομιμότητα και γι ‘αυτό δεν μπορούν να την υποστηρίξουν. Σύμφωνα με την κυρίαρχη κάλυψη των μέσων μαζικής ενημέρωσης, ο Μαδούρο ακύρωσε τις περιφερειακές εκλογές που είχαν προγραμματιστεί για τον Δεκέμβριο του 2016, εμπόδισε να συμβεί το δημοψήφισμα ανάκλησης και να εξουδετερωθεί η Εθνοσυνέλευση.

Ας ρίξουμε όμως μια σύντομη ματιά σε καθεμία από αυτές τις αιτιάσεις.

Πρώτον, οι περιφερειακές εκλογές (για κυβερνήτες και δημάρχους) όντως έπρεπε να πραγματοποιηθούν στα τέλη του 2016, αλλά το Εθνικό Εκλογικό Συμβούλιο (CNE) τις ανέβαλε με το επιχείρημα ότι τα πολιτικά κόμματα έπρεπε να επανεγγραφούν πρώτα.

Ανεξάρτητα από την εγκυρότητα αυτού του επιχειρήματος, το CNE προκήρυξε τις εκλογές για το Δεκέμβριο του 2017. Αυτή η αναβολή προγραμματισμένων εκλογών δεν είναι πρωτοφανής στη Βενεζουέλα, επειδή συνέβη και πριν από το 2004, όταν οι τοπικές εκλογές αναβλήθηκαν για ένα ολόκληρο έτος. Τότε, στην εξουσία όμως βρισκόταν ο Ούγκο Τσάβες.

Με άλλα λόγια, κανένα από τα επιχειρήματα κατά της δημοκρατικής νομιμότητας της κυβέρνησης της Βενεζουέλας δεν έχει βάση. Επιπλέον, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν επανειλημμένα ότι παρόλο που ο Μαδούρο δεν είναι αρκετά δημοφιλής, η πλειοψηφία των πολιτών της Βενεζουέλας θέλει να τελειώσει την θητεία του, η οποία λήγει τον Ιανουάριο του 2019.

Αντί, λοιπόν, της σιωπής, της ουδετερότητας ή της αναποφασιστικότητας από τη διεθνιστική αριστερά στην τρέχουσα σύγκρουση στη Βενεζουέλα, αυτό που χρειάζεται είναι η ενεργός αλληλεγγύη στο μπολιβαριανό σοσιαλιστικό κίνημα.

Αυτή η αλληλεγγύη σημαίνει έντονη αντίδραση σε όλες τις προσπάθειες για την ανατροπή της κυβέρνησης, που θα ήταν κυριολεκτικά ένα θανατηφόρο πλήγμα για το σοσιαλιστικό κίνημα της Βενεζουέλας και για την κληρονομιά του Τσάβες.

Η διεθνής αριστερά δεν χρειάζεται καν να λάβει θέση σχετικά με το αν η προτεινόμενη συνταγματική συνέλευση ή οι διαπραγματεύσεις με την αντιπολίτευση είναι ο καλύτερος τρόπος για την επίλυση της τρέχουσας κρίσης. Αυτό είναι πραγματικά ζήτημα για τους πολίτες της Βενεζουέλας να αποφασίσουν. Αντίθετα, η παρέμβαση και η διάδοση πληροφοριών σχετικά με το τι πραγματικά συμβαίνει στη Βενεζουέλα είναι τα δύο πράγματα στα οποία οι μη πολίτες της Βενεζουέλας μπορούν να διαδραματίσουν έναν εποικοδομητικό ρόλο.

Και ενώ είναι απαραίτητο να επικρίνουμε βαθιά την κυβέρνηση Μαδούρο, η σημερινή κατάσταση απαιτεί πολιτική σαφήνεια και μια τολμηρή και αταλάντευτη στάση εναντίον της υποκινούμενης από τις ΗΠΑ αντιπολίτευσης.

Καθώς η αντεπαναστατική επίθεση συνεχίζεται, η πολιτική προτεραιότητα πρέπει να είναι κατά της ολιγαρχίας και όχι του Μαδούρο.

Παραμένει και υφίσταται ένα μαζικό κίνημα επαναστατών στη Βενεζουέλα αφιερωμένο στον Chavismo και η υπεράσπιση της κυβέρνησης ενάντια στις βίαιες τακτικές είναι επιβεβλημένη.

Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι έγιναν πολλά λάθη από τον Μαδούρο, είναι οι πλούσιοι που επαναστατούν σήμερα στη Βενεζουέλα και εάν πετύχουν τα σχέδιά τους τότε η μοίρα των εργατών και των φτωχών της χώρας θα γίνει και πάλι τραγική.

Μια ανάλυση της Βενεζουέλας που αγνοεί αυτό το βασικό γεγονός εμφανίζεται στις εφημερίδες της ολιγαρχίας και τα ΜΜΕ. Η σύγχυση των ταξικών συμφερόντων ή η ανάρμοστη αντίστροφη επανάσταση είναι τόσο αποπροσανατολιστική που θολώνει την κρίση, πολλές φορές.

Ωστόσο, το ζήτημα παραμένει το ίδιο από τότε που ξέσπασε η επανάσταση της Βενεζουέλας στην εξέγερση του Καρακάζο το 1989, η οποία ξεκίνησε ένα επαναστατικό κίνημα εργατών και φτωχών. Πώς απάντησε η ολιγαρχία της Βενεζουέλας στις διαμαρτυρίες του 1989; Με τη δολοφονία εκατοντάδων αν όχι χιλιάδων ανθρώπων. Η επιστροφή τους στην εξουσία θα μπορούσε να οδηγήσει σε παρόμοιες, αν όχι χειρότερες συνέπειες.

Ο Μαδούρο δεν είναι Τσάβες, είναι αλήθεια, αλλά έχει κρατήσει τις περισσότερες από τις νίκες του Τσάβες άθικτες, διατηρώντας κοινωνικά προγράμματα σε μια περίοδο συντριβής των τιμών του πετρελαίου, ενώ η ολιγαρχία απαιτεί «μεταρρυθμίσεις για την αγορά», οι οποίες αν γίνουν θα καταστρέψουν την εργατική τάξη της Βενεζουέλας.

photo1

Η ολιγαρχία δεν δέχτηκε την ισορροπία που κλίνει μετά τον Τσάβες υπέρ της εργατικής τάξης. Όμως, τα επίπεδα φτώχειας, τα οποία εξακολουθούσαν να μειώνονται σήμερα απειλούν να επιστρέψουν στα επίπεδα που βρίσκονταν πριν από το 2012.

Ο πληθωρισμός έχει ήδη ξεπεράσει το 700% και η πραγματική αξία των μισθών μειώνεται.

Η έλλειψη ακόμη και των πιο βασικών φαρμάκων, πόσο μάλλον πόρων για το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης της Βενεζουέλας έχουν κάνει πλέον καθημερινές τις εκκλήσεις στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση για βοήθεια σε νοσοκομεία και αρρώστους.

Ο Τσάβες υποσχέθηκε να επενδύσει το πλεόνασμα για το μέλλον, διαφοροποιώντας την οικονομία και ξεφεύγοντας από την παγίδα της εξάρτησης από το πετρέλαιο, όμως δεν πρόλαβε.

Σήμερα, το 95% του εξωτερικού εισοδήματος της Βενεζουέλας προέρχεται από το πετρέλαιο, σε αντίθεση με το 67% πριν από 20 χρόνια.

Εν τω μεταξύ, το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 18%, καθώς η βιομηχανική και γεωργική παραγωγή κατέρρευσε σε πολλούς τομείς. Τα κρατικά αποθέματα μειώθηκαν στο 40% των επιπέδων του 2012. Σχεδόν το 90% του πληθυσμού δεν μπορεί να αγοράσει αρκετό φαγητό, γεγονός που εξηγεί τη μέση απώλεια βάρους οκτώ κιλών στον πληθυσμό ενώ η κατανάλωση γάλακτος μειώθηκε κατά το ήμισυ.

Η αριστερά έξω από τη Βενεζουέλα μπορεί να βοηθήσει στην ανοικοδόμηση του κινήματος συμμετέχοντας σε μια ειλικρινή συζήτηση για το τι πήγε στραβά. Οι σοσιαλιστές και οι προοδευτικοί δεν είναι υποχρεωμένοι να επιλέγουν το μικρότερο κακό. Αντίθετα, πρέπει να στηρίξουν όσους αγωνίζονται για την ανοικοδόμηση μιας βάσης για μια πραγματικά δημοκρατική κοινωνία.

 

Share Button

InSideOut Borders

Το «Εντός+Εκτός Συνόρων» δημιουργήθηκε, κυρίως, για τους Έλληνες του εξωτερικού και τους ξένους που ζουν δίπλα μας. Αφορά τρέχουσα ειδησεογραφία μαζί με ρεπορτάζ και συνεντεύξεις για τη ζωή των απόδημων στη διασπορά και των αλλοδαπών που ζουν στη χώρα μας είτε είναι μετανάστες είτε πρόσφυγες, επιχειρηματίες ή απλοί τουρίστες. Σε συνεχή διάλογο με τις ξένες κοινότητες στην Ελλάδα και την ομογένεια στο εξωτερικό, παρουσιάζουμε όψεις της καθημερινότητας και ισχυρές απόψεις για την βελτίωση της πραγματικότητας εντός και εκτός συνόρων,

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...