Η παιδική εργασία επιστρέφει στις ανακτημένες πόλεις της Συρίας

Η παιδική εργασία έχει καταστεί ένα καταστροφικό κοινωνικό πρόβλημα που μαστίζει πολλές πόλεις και επαρχίες της Συρίας, που ανακτήθηκαν από τους αντικαθεστωτικούς αντάρτες ή τον συριακό στρατό αφότου ηττήθηκε εκεί το Ισλαμικό Κράτος.

Αντί να εγγραφούν στο σχολείο, τα παιδιά εργάζονται για διάφορους λόγους και αιτίες, κυρίως όμως, επειδή ο συνήθης οικογενειακός φορέας των προς το ζην σκοτώθηκε στον πόλεμο ή συνελήφθη από το καθεστώς ή από το Ισλαμικό Κράτος (IS).

Άλλοι λόγοι περιλαμβάνουν την έντονη φτώχεια, το υψηλό κόστος ζωής και τα αυξανόμενα επίπεδα ανεργίας ως αποτέλεσμα του επταετούς εμφυλίου πολέμου της χώρας. Παρά τις πολλές συζητήσεις για εκεχειρίες και ασφαλείς ζώνες, ο πόλεμος εξακολουθεί να πλήττει τις πιο πολλές περιοχές της Συρίας.

Στις περιοχές της υπαίθρου, γύρω από το Χαλέπι, που απελευθερώθηκαν κατά τη διάρκεια της επιχείρησης «Ασπίδα του Ευφράτη» (Αύγουστος 2016-Μάρτιος 2017), η παιδική εργασία αυξάνεται με ραγδαίους ρυθμούς.

Τα παιδιά έχουν εγκαταλείψει το σχολείο και έχουν εισέλθει σχεδόν καταναγκαστικά στην αγορά εργασίας, πολλά σε δύσκολη και επικίνδυνη δουλειά, ακατάλληλη για αυτά και επιβλαβή για την υγεία και την ανάπτυξή τους.

Η παιδική εργασία στις περιοχές που αναπτύχθηκε η «Ασπίδα του Ευφράτη» αυξήθηκε, αφότου η Τουρκία κήρυξε το τέλος αυτής της στρατιωτικής επιχείρησης ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος.

Καθώς η σταθερότητα αποκαταστάθηκε σταδιακά, περισσότερα καταστήματα άνοιξαν τις πόρτες τους αφού η περιοχή προσέλκυσε χιλιάδες εκτοπισθέντες από διάφορες περιοχές της Συρίας.

Κατά την πρόσφατη επίσκεψη στην περιοχή, η αραβική ιστοσελίδα «Al-Monitor» διαπίστωσε ότι τα περισσότερα εργαζόμενα παιδιά φαίνεται να είναι εκείνα που εκτοπίζονται και ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας σε καταυλισμούς προσφύγων.

Υπάρχουν και παιδιά που ήταν από την περιοχή και έχουν επιστρέψει, και κάποια που έχουν χάσει έναν από τους γονείς τους ή και τους δύο.

Το «Al-Monitor» επισκέφθηκε τις κύριες πόλεις στην περιοχή «Ασπίδα του Ευφράτη» που βρίσκονται υπό τον έλεγχο του Ελεύθερου Συριακού Στρατού: al-Bab, Marea, Azaz και Jarablus.

Τα παιδιά από 7 έως 17 ετών εργάζονται για αμοιβή σε όλα τα καταστήματα και όλα τα επαγγέλματα, κυρίως στη σιδηρουργία, την ξυλουργική, τη συντήρηση αυτοκινήτων και μοτοσικλετών, τη ραπτική και τη λιανική πώληση, σε καταστήματα δομικών υλικών, παντοπωλεία, καταστήματα γρήγορου φαγητού και περίπτερα τσιγάρων.

Τα παιδιά συνήθως κερδίζουν μηνιαίο μισθό $ 40- $ 50 δολάρια και εργάζονται τουλάχιστον 12 ώρες την ημέρα.

«Έξι παιδιά ηλικίας κάτω των 15 ετών εργάζονται μαζί μου» δήλωσε στο Al-Monitor ο Τσάτι Χάφεζ, ο οποίος είναι ιδιοκτήτης ξυλουργικής στο Αζάζ, και τρία από τα παιδιά που δουλεύουν σε αυτόν, έχασαν τους πατέρες τους στον πόλεμο.

«Πρέπει να αναλάβουν τεράστιες ευθύνες για να παρέχουν στις οικογένειές τους τις βασικές ημερήσιες ανάγκες και να πληρώνουν το ενοίκιο. Κάθε παιδί κερδίζει περίπου $ 50 δολάρια το μήνα και πολλά παιδιά έρχονται καθημερινά σε μένα ζητώντας εργασία. Οι περισσότεροι γονείς τους είναι εκτοπισμένοι ή τραυματισμένοι από τον πόλεμο».

Τα εκτοπισμένα παιδιά των οποίων οι οικογένειες είναι φτωχές και έχασαν τα πάντα όταν έφυγαν από τα σπίτια τους αποτελούν ένα μεγάλο τμήμα των εργαζόμενων παιδιών στην περιοχή.

Το να βρίσκονται συνεχώς σε κίνηση και να έχουν υψηλό κόστος διαβίωσης τούς άφησε χωρίς οικονομίες. Οι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων απασχολούν τα εκτοπισμένα παιδιά, τα οποία αποδέχονται χαμηλούς μισθούς και περισσότερες ώρες εργασίας επειδή είναι απελπισμένα.

Ο 14χρονος Wassim Salam ξεκίνησε να επιδιορθώνει μοτοσικλέτες στο al-Bab, αφότου ο πατέρας του σκοτώθηκε τον περασμένο Φεβρουάριο σε ρωσική αεροπορική επιδρομή στο Deir Hafer στην ανατολική επαρχία του Aleppo (Χαλέπι). Αυτός και οι τέσσερις αδελφές του μετακόμισαν 25 μίλια βορειοδυτικά στο al-Bab για ασφάλεια.

«Είμαι ο μεγαλύτερος και ο μοναδικός προμηθευτής της οικογένειας» λέει. «Έπρεπε να βρω δουλειά που να καλύπτει τα έξοδα διαβίωσης μας».

Και προσθέτει: «Αφήνω το σπίτι καθημερινά αξημέρωτα, εκτός από τις Παρασκευές [που είναι ιερές μέρες]. Βοηθώ το αφεντικό να φτιάξει μοτοσικλέτες και μένω στη δουλειά μέχρι τις 8 το βράδυ. Κερδίζω 30.000 συριακές λίβρες [περίπου$58δολάρια] το μήνα. Η αμοιβή είναι χαμηλή, αλλά είναι καλύτερο από το να περιμένει κανείς τους ανθρώπους να λυπηθούν εμένα και την οικογένειά μου».

Ο Μαχμούντ Σάλεχ, 13 ετών, από την Τζαραμπλούς λέει: «σκοτώθηκε ο πατέρας μου στα τέλη του 2014 και με άφησε με τρία αδέλφια και τη μητέρα μου. Έπρεπε να συνεργαστώ με τον θείο μου σε ένα κατάστημα λαχανικών στην αγορά [Jarablus]. Έφυγα από το σχολείο μετά την πέμπτη τάξη. Δεν ήμουν ευτυχής να εγκαταλείψω το σχολείο και να πάω στη δουλειά, αλλά δεν είχα άλλη επιλογή».

Ο ψυχολόγος Enas Youssef υποστηρίζει ότι τα περισσότερα παιδιά που εργάζονται αντιμετωπίζουν σωματική βία και ψυχολογική κακοποίηση που έχουν μακροχρόνιες αρνητικές επιπτώσεις στη ζωή τους.

Το περιβάλλον εργασίας τους τονίζει τους καθιστά ευαίσθητους σε ασθένειες και τους θέτει σε κίνδυνο τραυμάτων ή σωματικών τραυματισμών επειδή χρησιμοποιούν κοφτερά εργαλεία και τα σώματά τους είναι αδύναμα να τα χειριστούν κατάλληλα.

Τα παιδιά εμφανίζουν επίσης σημάδια κατάθλιψης. Η εγκατάλειψη του σχολείου τους εμποδίζει να μάθουν τις απαραίτητες δεξιότητες και δεν γνωρίζουν ανάγνωση και γραφή ώστε να μπορέσουν να προχωρήσουν. Ορισμένα επαγγέλματα αφήνουν επίσης χρόνια σωματική βλάβη στα παιδιά, όπως κατεστραμμένους δίσκους και προβλήματα αναπνοής εάν χρησιμοποιούνται χημικές ουσίες στην εργασία τους.

Δεν υπάρχουν νόμοι που να απαγορεύουν την παιδική εργασία στην περιοχή. Επίσης, δεν υπάρχουν λύσεις για την καταπολέμηση του φαινομένου. Οι πολιτικές πρωτοβουλίες για τη μείωση της παιδικής εργασίας επίσης λείπουν, παρά τη σοβαρότητα του προβλήματος, το οποίο βυθίζει στην άγνοια μια γενιά σωματικά, ψυχολογικά και κοινωνικά κατεστραμμένη με πληγές που δεν θα μπορέσει ποτέ να κλείσει.

Share Button

InSideOut Borders

Το «Εντός+Εκτός Συνόρων» δημιουργήθηκε, κυρίως, για τους Έλληνες του εξωτερικού και τους ξένους που ζουν δίπλα μας. Αφορά τρέχουσα ειδησεογραφία μαζί με ρεπορτάζ και συνεντεύξεις για τη ζωή των απόδημων στη διασπορά και των αλλοδαπών που ζουν στη χώρα μας είτε είναι μετανάστες είτε πρόσφυγες, επιχειρηματίες ή απλοί τουρίστες. Σε συνεχή διάλογο με τις ξένες κοινότητες στην Ελλάδα και την ομογένεια στο εξωτερικό, παρουσιάζουμε όψεις της καθημερινότητας και ισχυρές απόψεις για την βελτίωση της πραγματικότητας εντός και εκτός συνόρων,

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...