Το νέο Τείχος ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση 28 χρόνια μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου

Πόσο ειρωνικό φαίνεται άραγε που η φετινή επέτειος της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου, η οποία γιορτάζεται αυτή την εβδομάδα, δεν είναι σε θέση να καλύψει με τα βεγγαλικά και τα πυροτεχνήματα που συνηθίζονται το νέο Τείχος που έχει χτιστεί για να χωρίσει και πάλι Ανατολή και Δύση, με τον Ψυχρό Πόλεμο πιο εμφανή και παρόντα από ότι ήταν στη δεκαετία του 80.

Είναι πολύ πιο μακριά το όνειρο που οι άνθρωποι της Ανατολικής Ευρώπης ήλπιζαν το 1989, ότι θα γινόταν πραγματικότητα. Όσοι ζούσαν πίσω από το λεγόμενο Σιδηρούν Παραπέτασμα και που θεωρούσαν τη Δύση ως φάρο αλήθειας και ελευθερίας, είδαν τις αυταπάτες τους να θρυμματίζονται σκληρά και βάναυσα.

Δυστυχώς για αυτούς η «απελευθέρωση» του 1989, που θα ερχόταν με την πτώση του Τείχους αποδείχθηκε μια νέα μορφή υποταγής.

Μπορεί να κέρδισαν κάποιες πολύτιμες νέες ελευθερίες, αλλά έχασαν δικαιώματα που πολλοί θεωρούσαν δεδομένα στον σοσιαλισμό, όπως η εγγυημένη απασχόληση, η εκτεταμένη παροχή κοινωνικών υπηρεσιών, οι προσιτές τιμές για τη θέρμανση και την ηλεκτροδότηση των νοικοκυριών και το κόστος στέγασης, καθώς και τα πολύ χαμηλά ποσοστά εγκληματικότητας.

Καθώς τα κρατικά εργοστάσια ιδιωτικοποιήθηκαν ή έκλεισαν τελείως, ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού έχασε τη δουλειά του και υπήρξε τεράστια αύξηση της φτώχειας.

Οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης μετά το 1989 χτυπήθηκαν από αυτό, που ο Ούγγρος οικονομολόγος Laszlo Andor αποκαλούσε «Μεγάλη Ύφεση».

Τα στοιχεία είναι πραγματικά εκπληκτικά. «Οι ευτυχέστερες χώρες όπως η Ουγγαρία έχασαν μόλις το 20% του εθνικού τους εισοδήματος τα έτη μετά το 1989, ενώ το ΑΕΠ των άλλων μειώθηκε κατά 30-40%» γράφει.

Στη Ρωσία, η μετακομμουνιστική οικονομική κατάρρευση ήταν τόσο σοβαρή ώστε το προσδόκιμο ζωής μειώθηκε κατά πέντε χρόνια την περίοδο 1991-94.

Η πτώση του κομμουνισμού δεν οδήγησε μόνο σε οικονομική κρίση, αλλά και σε ανθρωπιστική. Μια αλήθεια που δεν ακούγεται συχνά, αν ακούγεται και καθόλου στη Δύση μετά το 1989.

Εν τω μεταξύ, οι υποσχέσεις που έλαβε η τότε σοβιετική από τις ΗΠΑ ότι το ΝΑΤΟ δεν θα επεκταθεί «ούτε μία ίντσα ανατολικά» μετά την επανένωση της Γερμανίας αποδείχτηκε ότι δεν άξιζε ούτε όσο το χαρτί στο οποίο γράφτηκε.

Στην Ουάσινγκτον οι σκληροπυρηνικοί νεοφιλελεύθεροι σχεδίαζαν ήδη έναν Νέο Αμερικανικό Αιώνα. Οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης πιέστηκαν να ενταχθούν στις «Ευρωατλαντικές δομές», δηλαδή στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, καθώς οι οικονομίες τους έπρεπε να αναδιαρθρωθούν προς όφελος του δυτικού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Οι προσπάθειες των χωρών αυτών να αντισταθούν στη διαδικασία της «μεταρρύθμισης» αντιμετωπίστηκαν με αποφασιστικότητα. Η δημοκρατία ήταν ωραία – εφόσον οι λαοί της Ανατολής ψήφιζαν «σωστά», δηλαδή για τα κόμματα της Ουάσιγκτον και τις οικονομικές ελίτ της Wall Street. Σε αντίθετη περίπτωση, οι εκλογικές διαδικασίες απλώς έπρεπε να ανατραπούν.

Στη Βουλγαρία, το 1990 οι κομμουνιστές (που μετονομάστηκαν σε Βουλγαρικό Σοσιαλιστικό Κόμμα) κέρδισαν τις εκλογές, παρά την μαζική βοήθεια των ΗΠΑ προς την αντιπολίτευση. Ο William Blum, στο βιβλίο του «Σκοτώνοντας την Ελπίδα: Αμερικανικές στρατιωτικές επεμβάσεις και επεμβάσεις της CIA από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο» περιγράφει τι συνέβη στη συνέχεια. Παρόμοιες ιστορίες ξεδιπλώθηκαν στην ευρύτερη περιοχή.

Πόσο μακριά ήταν διατεθειμένες οι ΗΠΑ να πάνε για να επιβάλουν την υποταγή το είδαμε το 1999.

Στη Γιουγκοσλαβία, οι λαοί της συνέχιζαν να εκλέγουν κομμουνιστές και σοσιαλιστές στην εξουσία. Κατά συνέπεια, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’90, η γιουγκοσλαβική οικονομία παρέμεινε «μη αναμορφωμένη» με πολύ υψηλά επίπεδα κοινωνικής ιδιοκτησίας. Η τιμωρία από τη «φωτισμένη» Δύση ήταν βίαιη, μια εκστρατεία βομβιστικής επίθεσης 78 ημερών – και η ενδεχόμενη απαγωγή του ηγέτη της χώρας Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, ο οποίος τέθηκε υπό δίκη στη Χάγη, όπου αργότερα πέθανε επειδή του αρνούνταν την κατάλληλη ιατρική περίθαλψη. Το επίσημο πρόσχημα για την επίθεση του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία ήταν η «ανθρωπιστική» ανησυχία για την κατάσταση των Κοσοβάρων Αλβανών, αλλά ο Γκεόργκεν Κέννεϊ, πρώην υπάλληλος της Γιουγκοσλαβίας στο υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, αποκάλυψε τον πραγματικό λόγο της επιχείρησης: «Στην Ευρώπη μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, δεν υπήρχε χώρος για ένα μεγάλο, ανεξάρτητο σοσιαλιστικό κράτος που θα αντιστεκόταν στην παγκοσμιοποίηση».

Το Αφγανιστάν, το Ιράκ, η Λιβύη και η Συρία, όλες ανεξάρτητες και σε στρατηγικά σημαντικά μέρη του κόσμου χώρες, ακολούθησαν τη Γιουγκοσλαβία ως στόχος για καταστροφή από τα γεράκια της Ουάσινγκτον.

Μέχρι τώρα εκατομμύρια άνθρωποι στην «απελευθερωμένη» Ανατολική Ευρώπη έχουν συνειδητοποιήσει ότι όλα όσα τους είχαν πει οι κομμουνιστές ηγέτες τους για τις ελίτ των ΗΠΑ και την αμείλικτη όρεξη τους για πόλεμο, κατάκτηση και κυριαρχία πάνω σε άλλους, ήταν αλήθεια.

Οι Ρώσοι παρατήρησαν επίσης ότι από τη στιγμή που η χώρα ανέκτησε μέρος του κύρους της κάτω από τον Πούτιν, η Δύση επανέλαβε την εχθρότητά της.

 

 

Share Button

InSideOut Borders

Το «Εντός+Εκτός Συνόρων» δημιουργήθηκε, κυρίως, για τους Έλληνες του εξωτερικού και τους ξένους που ζουν δίπλα μας. Αφορά τρέχουσα ειδησεογραφία μαζί με ρεπορτάζ και συνεντεύξεις για τη ζωή των απόδημων στη διασπορά και των αλλοδαπών που ζουν στη χώρα μας είτε είναι μετανάστες είτε πρόσφυγες, επιχειρηματίες ή απλοί τουρίστες. Σε συνεχή διάλογο με τις ξένες κοινότητες στην Ελλάδα και την ομογένεια στο εξωτερικό, παρουσιάζουμε όψεις της καθημερινότητας και ισχυρές απόψεις για την βελτίωση της πραγματικότητας εντός και εκτός συνόρων,

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...